"Torinski konj", delo kojim je mađarski sineasta Bela Tar zaokružio svoj filmski opus, spada (bez preterivanja) u vrhunac umetničkog filma. Ovo se ogleda u kvalitetu slike (realizovane u crno-belo-sivom stilu, uobičajnom za ovog režisera), uverljivim tehničkim rešenjima (kretanje kamere u prostoru, sporost koja podseća na Tarkovskog), auditivnom elementu (minimalističko rešenje u kojem se nekoliko tonova ciklično ponavlja kao potkrepljenje opšte apokaliptične atmosfere), a takođe i filozofsko-literalnom. Osnova za snimanje ovog remek-dela jeste esej jednog poznatog mađarskog pisca (Laszlo Krasznakorhai) u kojem je reč o susretu koji se krajem XIX veka dogodio na ulicama italijanskog grada Torina, posle kojeg je, navodno, Fridrih Niče zapao u period ludila. Reč je, naime, o sceni u kojoj se konj nemilosrdno bičuje, nakon čega Niče (koji zatiče taj prizor) pritrčava konju i kreće da ga grli. O tome šta je taj susret doneo Ničeu (njegovim poslednjim godinama) postoji pristojna dokumentacija. No, šta se desilo s konjem?
